Current Blogger
Infotext
De Grooten oorlog
​In Flanders Fields the poppies blow

Between de crosses, row on row

That mark our place, and in the sky

the larks, still bravely singing, fly

Scarce heard amid the guns below

 

Toen het fantastische gedicht "In Flanders Fields", waarvan bovenstaand stuk de meest gekende passage is, onlangs geciteerd werd in de fantastische reeks "In Vlaamse Velden" op Eén, stond ik voor het eerst stil bij het feit dat ik dagelijks mag werken in een regio die vanuit historisch oogpunt misschien wel een van de belangrijkste van ons land is.

Tegelijk betrapte ik me er op dat ik daar eigenlijk nooit bij stil stond. Bellen, mailen, piekeren, dat wel, maar enige vorm van interesse voor al hetgene me omringde was me vreemd. Dit terwijl de Groote Oorlog in niet geringe mate bepaald heeft wie we nu zijn, waar we leven, en zelfs welke taal we nu spreken.

Lange bezoeken of mijmeringen zijn niet cumuleerbaar met de job, maar sindsdien probeer ik wel af en toe te ontspannen en te genieten van het mooie landschap en de rust. Het laat me onder meer  toe om de soms stressvolle periodes te relativeren. Wat er ook gebeurt, positief of negatief: de wereld draait door. Mogelijk is dat ook een van de ideeën die auteur John McCrae wou verwoorden in zijn gedicht.

Ik sta vaak ook even stil bij de soldaten die vanuit een onvoorwaardelijke liefde voor hun vaderland gestreden hebben en mogelijk gesneuveld zijn. Hun uniform associeer ik dan met mijn pak en das, hun vaderland met mijn werkgever, hun enige doel met mijn commerciële objectieven. En óf hun fantastische werk en verweer me dagelijks opnieuw inspireert!