Current Blogger
Infotext
Voor Arno, en co

Op zaterdag 21 september wisselden enkele naaste collega's en ikzelf voor één keer ons pak en das in voor een heus werkmansplunje. En dat laatste mag je gerust letterlijk nemen: we leken voor één dag te zijn weggeplukt uit CSI Miami, je weet wel, in zo'n wit sluitend pak, in die serie gebruikt om de plaats delict niet te bevuilen. In ons geval was dat vooral om onszelf niet te bekladden, want we hadden er met de salesploeg van Roeselare voor geopteerd om enkele kamers te verven.

Begunstigde (of gezien onze verfkunsten misschien veeleer slachtoffer) van dienst in "mijn kamer" was Arno. Arno is een van de vele kinderen die wordt opgevangen door Levenslust, een organisatie die zich richt tot kinderen met leerstoornissen of opvoedingsmoeilijkheden en middelpunt van onze Solidarity Day. De kinderen hadden zelf de kleuren van hun kamer mogen kiezen, enige artistieke vrijheid was dus niet toegelaten, en maar goed ook.

Met meer dan 200 waren we in totaal, en we kwamen vanuit alle hoeken van het land en vertegenwoordigden quasi elke dienst van het bedrijf. Niet enkel om te verven, maar ook om elektriciteitswerken uit te voeren, de minigolf op te fleuren, en... last but not least, de catering te verzorgen. 's Middags werden we immers getrakteerd op een overheerlijke spaghetti, door en voor collega's dus, wat de teamspirit alleen maar bevorderde. Want, hoewel ik van de 200 aanwezigen misschien maar 15 mensen echt kende, ik had echt constant het gevoel van "on est chez nous".

Het was lastig, dat vroege opstaan die zaterdagochtend, en een dag quality time met mijn vrouw en dochter opgeven is gezien de vaak hectische job niet evident. Maar het plezier dat we ondanks de strakke timing onderling maakten, de dankbaarheid die duidelijk uitging van de medewerkers van Levenslust, en de wetenschap dat Arno (hopelijk) heerlijk zou gaan slapen in zijn opgefriste kamer, maakten van deze 21 september een mooie, warme zaterdag.